Коста Делов, затвореник во КПУ Штип и осуден за обид за убиство на Зијадин Села, во интервју за „Претрес со Ландов“ проговори отворено за својата состојба, за изгубените години и за предизвиците на животот зад решетки.
Тој призна дека најголемата болка не е затворската средина, туку пропуштените можности надвор. Според него, ѕидовите не се најстрашни – најтешко е чувството дека животот продолжил без него.
„Скоро сите мои пријатели и пријателки се со семејства, со кариера. Јас каде сум?“ вели Делов.
Голем дел од времето го минува во читање и самообразование. На шега говорел дека затворот му станал „магистратура и докторат на државна сметка“, а уште во притвор почнал да чита класична литература.
Делов откри и дека во затворските услови човек тешко може да зачува здрав дух ако не избере внимателно со кого се дружи. Контактира само со мал, одбран круг на луѓе и смета дека тоа е единствениот начин да остане психички стабилен.
Разговорот со Делов ја отвора сликата за внатрешната борба на човек кој се соочува со последиците од сопствените постапки, но и со тешката реалност на затворскиот живот, во кој – како што истакнува – најголемата загуба е времето што не може да се врати.
Цел разговор:
